คำตอบสั้น ๆ คือ ควรเริ่มจากฟังก์ชันที่จำเป็นและใช้บ่อยที่สุดก่อน สอนทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น และให้ผู้สูงอายุได้ลงมือทำเองซ้ำ ๆ จนคุ้นเคย มากกว่าการอธิบายทุกฟังก์ชันในครั้งเดียว
เริ่มจากฟังก์ชันที่จำเป็นที่สุดก่อน
แทนที่จะสอนทุกฟังก์ชันของอุปกรณ์ในครั้งเดียว ควรเริ่มต้นจากฟังก์ชันที่จำเป็นและจะถูกใช้บ่อยที่สุด เช่น การรับสายและโทรออกหาลูกหลาน เมื่อผู้สูงอายุคุ้นเคยกับฟังก์ชันพื้นฐานเหล่านี้แล้ว ค่อยเพิ่มฟังก์ชันอื่นทีละอย่างในภายหลัง
สอนทีละขั้นตอน ไม่รีบเร่ง
การอธิบายเร็วเกินไปหรือใจร้อนเมื่อผู้สูงอายุทำผิดพลาด อาจทำให้ท่านรู้สึกกดดันและไม่กล้าลองใหม่ ควรใช้เวลาอธิบายทีละขั้นตอนอย่างชัดเจน และรอให้ท่านเข้าใจขั้นตอนหนึ่งก่อนที่จะไปขั้นตอนถัดไป ความอดทนในช่วงนี้มีผลอย่างมากต่อความมั่นใจในระยะยาว
ให้ลงมือทำเอง ไม่ใช่แค่ดูเราทำ
วิธีที่ได้ผลดีที่สุดคือให้ผู้สูงอายุลงมือทำเองซ้ำ ๆ แม้จะทำผิดบ้างในตอนแรก มากกว่าการทำให้ดูแล้วคาดหวังว่าจะจำได้ทันที การได้ลองผิดลองถูกด้วยตัวเองภายใต้การดูแล จะช่วยให้จดจำขั้นตอนได้ดีกว่าการดูคนอื่นทำเพียงอย่างเดียว
เขียนขั้นตอนสำคัญไว้ให้ทบทวนได้
หลังจากสอนแล้ว การเขียนขั้นตอนสำคัญไว้เป็นลายลักษณ์อักษรตัวหนังสือใหญ่ ติดไว้ใกล้อุปกรณ์ จะช่วยให้ผู้สูงอายุทบทวนได้เองเมื่อลืมขั้นตอน โดยไม่ต้องรอถามลูกหลานทุกครั้ง ซึ่งช่วยลดความรู้สึกเป็นภาระที่กล่าวถึงในบทความก่อนหน้า
สรุป
การฝึกใช้เทคโนโลยีใหม่ให้พ่อแม่ ต้องอาศัยทั้งความอดทนและวิธีการที่เหมาะสม การเริ่มจากฟังก์ชันจำเป็น สอนทีละขั้นตอน และให้ลงมือทำเอง จะช่วยสร้างความมั่นใจที่ยั่งยืนกว่าการรีบสอนทุกอย่างในครั้งเดียว
